صفحه خانگی arrow کودک arrow تربیت کودک arrow هیچ وقت از من جدا نشو

هیچ وقت از من جدا نشو

پرتال تارنامه بخش بخش کودک قسمت تربیت کودک- هیچ وقت از من جدا نشو
,تربیت کودک

هیچ وقت از من جدا نشو

تربیت کودک-هیچ وقت از من جدا نشو

در مرحله‌ای از سن کودک، ترس و اضطراب، یک پدیده رشدی طبیعی بوده و به‌نظر می‌رسد یک هدف تکاملی در پشت آن قرار گرفته است. درجاتی از اضطراب جدایی در کودکان پیش‌دبستانی، نشانه دلبستگی ایمن و سالم به مادر و مراقبت‌کننده او است. در بسیاری از موارد این اضطراب در عرض سه تا چهار دقیقه پس از ترک والد کاهش یافته و متوقف می‌شود...

اضطراب جدایی به‌طور طبیعی بین 18 ماهگی و 3 سالگی رخ می‌دهد که اوج آن در 12 تا 24 ماهگی است و پس از 24 ماهگی به‌تدریج کاهش می‌یابد. اضطراب کودک هنگام جدا شدن از والدین معمولاً از یک روز به روز دیگر متفاوت است. یک روز کودک هنگام جدا شدن از مادر مضطرب می‌شود. روز دیگر به مادر می‌چسبد و غمگین است و یک روز دیگر، قشقرق راه انداخته و در مقابل جدایی مقاومت و واکنش شدید از خود بروز می‌دهد. به‌تدریج کودک به سمت استقلال می‌رود ولی هنوز مرحله انتقالی می‌تواند مشکل باشد و برای کودک و مادر استرس‌زا باشد.

چرا و به چه علت؟

علت‌های گوناگونی وجود دارد از جمله خستگی و بیماری کودک، تغییر در عادات و برنامه‌های منزل، تغییراتی که در خانواده رخ می‌دهد مانند: تولد فرزند جدید، طلاق، جدایی والدین، مرگ و یا بیماری اعضای خانواده و عوض شدن پرستار و یا مراقبان کودک. عوامل زیر می‌تواند اضطراب جدایی را در کودک شما کاهش دهد:

• از 6 ماهگی به بعد در زمان‌هایی کوتاه و به‌طور گه‌گاه از پرستار کودک و یا شخص نزدیک دیگر استفاده کنید تا کودک را مراقبت و نگهداری کند. و یا ساعاتی از برخی روزها را از خانواده خود درخواست کنید تا در کنار او بمانند و شما به خارج از خانه بروید.

• از 12 ماهگی به بعد کودک را وارد ارتباط با همسالان نمایید. (گرچه کودک در این مرحله معمولاً وارد بازی‌های مشارکتی نمی‌شود) و از 3 سالگی می‌توانید فرصت تجربه بازی‌های گروهی را به او بدهید. از سن 3،4 سالگی کودک می‌تواند بعضی اشکال کلاس‌های پیش‌دبستانی و مهدکودک را تجربه کند، به‌خصوص برای کودکانی که زیاد به والد خود وابسته هستند البته آن هم ابتدا به صورت پاره وقت.

ساعاتی از برخی روزها را از خانواده خود درخواست کنید تا در کنار او بمانند و شما به خارج از خانه بروید.

18 توصیه کاربردی به والدین و معلمان کودکی که از جدایی می‌ترسد

1 در ابتدا سعی کنید کودک را در زمان‌هایی کوتاه به مراقب جدید یا مهد کودک بسپارید، زمان‌هایی که بتواند تجربه‌های مثبتی را در آن‌جا داشته باشد.

2 قبل از آنکه کودک را در محل جدید ترک کرده و تنها بگذارید. کمک کنید تا کودک با محیط و مردم جدید آشنا شود.

3 روی موارد مثبتی که در محیط جدید رخ می‌دهد، متمرکز شوید. نگذارید بچه‌ها از تصور چیزهای بدی که ممکن است رخ دهد، نگران شده و بترسند.

4 اضطراب کودک را به تمسخر نگیرید و او را به‌خاطر این ترس و اضطراب سرزنش و شماتت نکنید.

کودک

هیچ وقت از من جدا نشو

5

اجازه دهید تا کودک شما بداند که می‌فهمید چه قدر سخت است که انسان از کسی که تا این حد دوستش دارد جدا شود. کودک را درک کنید و بپذیرید اما زیاد با او همدردی و دلسوزی نکنید.

6 تسلیم خواسته کودک نشوید و به او بفهمانید که در امنیت و سلامت خواهد بود.

7 عشق، محبت و علاقه بی‌قید و شرط خود را از کودک دریغ نکنید. قاطعیت لازم است اما کودک نیاز به احساس ایمنی هم در این مواقع دارد .

8 اگر کودک بزرگ‌تر است، او را به کودکان دیگری که در آن محیط هستند معرفی کنید و بازی و تفریح خاصی را با آنها ترتیب دهید.

9 انتظار آن‌ را داشته ‌باشید که در چند هفته اول ورود به مهد و یا مدرسه کودک خسته باشد و زود تحریک‌پذیر شود.

10 هنگام ترک کودک او را بوسیده و نوازش کرده و با خوشرویی از او خداحافظی کنید.

11 مراسم خداحافظی و ترک کودک را خیلی طولانی نکنید. بر احساسات دلسوزانه خود غلبه کنید و چند بار نروید و برگردید.

12 قبل از شروع مهد، آمادگی و یا مدرسه، تدارک کتاب، دفتر و وسایل مورد نیاز کودک را ببینید و برای فراهم آوردن آنها کودک را مشارکت بدهید.

13 حتی زمانی که فکر می‌کنید مربی و یا معلم کودک شما سخت‌گیر است و یا کودک توسط کودک دیگری مورد قلدری و اذیت قرار گرفته‌است، او را از مدرسه و یا مهد خارج نکنید. سعی کنید مشکل را رفع نمایید. وحتی الامکان خود او را در حل مشکل به تنهایی یا با هم مشارکت دهید .

14 اگر کودک تحت هیچ شرایطی حاضر نشد به مهد یا مدرسه برود و در منزل ماند، برای او زیاد فعالیت‌های تفریحی و سرگرمی فراهم نکنید.

هرگز کودک را به‌خاطر اضطراب و غمگینی‌اش مورد انتقاد قرار ندهید.

15 در بازی‌ها با ایفای نقش، جدایی را با کودک تمرین کنید.

16 پس از بردن کودک به مهد یا مدرسه مدتی آنجا بمانید، سپس کودک را با معلم یا مربی تنها بگذارید و سپس نزد او برگردید.

17 اگر مربی یا معلم کودک هستید خود را به کودک معرفی کنید و از او دعوت کنید تا با اسباب‌بازی،‌ بازی کند یا چیزی بخورد. اگر کودک دچار حمله هراس شده است از والد بخواهید نزد کودک بماند تا وی آرام‌تر گردد و او را با صدایی گرم ، محبت‌آمیز، راسخ و قاطع آرام کند. هرگز کودک را به‌خاطر اضطراب و غمگینی‌اش مورد انتقاد قرار ندهید.

18 با اطرافیان و اقوام به اندازه کافی معاشرت داشته باشید تا کودک شما در میان افراد دیگر احساس غریبگی کمتری داشته باشد .

 

چه موقع به پزشک مراجعه کنیم؟

• چنانچه پس از گذشت 2 هفته کودک هنوز آرام نگرفته‌ است و مشکلات هنگام جدایی ادامه دارد.

• کودک صبح‌ها قبل از جدا شدن از مادر و رفتن به مهد کودک یا مدرسه شکایات جسمی مکرر مانند سردرد، دل‌درد، سرگیجه، حالت تهوع، استفراغ، تپش قلب و … دارد.

• اضطراب جدایی به سال‌های مدرسه  کشیده شده و با فعالیت‌های متناسب رشدی و سنی کودک تداخل دارد.

• کودک در هیچ مرحله‌ای از زندگی خود دچار اضطراب جدایی نشده است.

• امتناع از رفتن به مدرسه در بچه‌های بزرگ‌تر و نوجوانان اکثراً مطرح کننده مشکل جدی‌تری است که نیازمند کمک تخصصی است.

 

دکترامیری فوق تخصص روانپزشکی کودک و نوجوان- سلامت

تنظیم و تغییر برای تبیان : کهتری

 

برای آنکه از چگونگی روابط مادر و کودک بیشتر اطلاعات پیدا کنید می توانید کتاب " جدایی کودک از مادر و آثار آن "را در کتابخانه بیابید.

مقالات مرتبط

کابوسی به نام مدرسه

میم مثل مهر

مادران شاغل، وسوسه ها مادرانه

از وابستگی تا همبستگی


برچسب ها:



مروری برگذشته